Ik was een ondernemende moeder met een drive om het iedereen naar hun zin te maken. Aan alle verwachtingen te voldoen. Mijzelf op de laatste plaats zetten was geen uitzondering. Een burn-out lag op de loer. Hoe dat uiteindelijk goed is gekomen vertel ik je in mijn verhaal.

Het begon toen ik ’s nachts wakker werd. Mijn dochtertje was aan het huilen in haar bedje, ze was toen net 2 jaar oud. Ik liep naar haar kamer en voelde dat ik eng werd in mijn hoofd. Een soort duizeligheid en slap gevoel alsof je gaat flauwvallen. Ik kon niet meer. Ik kon niet meer op mijn benen staan. Ik wilde het risico niet nemen, dat ik met mijn dochter in mijn armen flauw zou vallen. Ik riep mijn man die wonderbaarlijk 😉 meteen wakker werd. Ik zei dat ik bijna flauw viel en dat hij voor ons dochtertje moest zorgen.

Daar lag ik te draaien in mijn bed. Misselijk en zodra ik maar iets omhoog kwam begon het weer te draaien. Die nacht bleef ik zo stil mogelijk liggen in de hoop dat dat nare gevoel weg zou gaan.

“je hebt gewoon

teveel op

je bordje”

Eigenlijk wist ik wat er aan de hand was. Ik had het aan zien komen. Ik was zelfs door de mangel gegaan bij de internist een paar maanden daarvoor. Die had gezegd toen er geen verklaring kwam voor mijn vele vage klachten..”je hebt gewoon teveel op je bordje”. Ik was opgelucht dat er geen medische oorzaak was gevonden, dit is iets wat ik zelf kan oplossen, toch? Wel voelde ik ook wat ergernis bij die opmerking van de internist, want hoe moest ik dit dan oplossen?

Ik ging naar huis met de diagnose ‘teveel op je bordje’. Zonder vervolg, zonder hulp, zonder begeleiding. Daarnaast was er nog iets bijgekomen, namelijk het gevoel dat ik deze situatie moest oplossen. Plus schuldgevoel. Het gevoel dat ik gefaald had. Dat ik dit zelf veroorzaakt had. Dat kon er ook nog bij.

“blessing

in disguise”

Eén van mijn talenten is doorzettingsvermogen, een drive om altijd op zoek te gaan naar kansen en mogelijkheden, dingen op te lossen. Dit had mij ver gebracht. Via Facebook raakte ik geïnspireerd door coaches die mij hoop gaven dat de huidige situatie veranderd kon worden, dat het achteraf “een blessing in disguise” zou zijn. Dat dit de kans was om mijn leven anders in te richten. Ik ging deelnemen aan een online programma over het vinden van je ultieme doel in je leven en ik ging naar een 2-daags event. Dit heeft mij even op de been gehouden. Het was fijn en ik leerde veel gelijkgestemden kennen. Ik dacht op de goede weg te zijn. Alleen één ding bleef uit, ik nam geen rust.

“Nu is het

genoeg geweest”

Dat ik geen rust nam, was niet zo gek. Een gezin met jonge kinderen, een eigen bedrijf zonder personeel en de noodzaak om te blijven werken (zonder mij ligt het bedrijf stil). Ik kon geen rust nemen. Dat kwam mij duur te staan, want die betreffende nacht zei mijn lijf: “nu is het genoeg geweest”.

Dat was het keerpunt. Ik had geen keus meer. Mijn lichaam had besloten. Gelukkig was mijn vakantie net begonnen. Dat was uiteraard geen toeval. Je hoort wel vaker dat dan de spanning eruit komt, bij rustmomenten word je ziek. Ik kon mij overgeven aan dat de wereld wél doordraait zonder mij, ook al ben ik tijdelijk uitgeschakeld. Het was erg onpraktisch dat geef ik toe, maar het ging dus wel.

“naar de knutselclub

bij Bollo”

Die twee weken verplaatste ik mijzelf van de bank naar bed. Met af en toe een kleine activiteit met de kinderen, lees: naar de knutselclub bij Bollo (want we hadden een vakantie bij een vakantiepark gepland) of een broodje eten bij de brasserie.

Daarna heb ik met behulp van mensen uit mijn omgeving, persoonlijke coaches en de huisarts een plan opgesteld om weer in balans te komen. Er waren een hoop obstakels om te overwinnen. Een hoop zaken om onder ogen te komen. “Hoe pak je de dingen aan in het dagelijks leven? Hoe laad je jezelf weer op? Wat mag je meer loslaten? Waar krijg je energie van?” Het was een hele reis. Een reis waar ik nu met dankbaarheid op kan terugkijken. Als ik zie hoe ik nu in het leven sta. Zoveel geleerd en gegroeid. Natuurlijk val ik weleens in een oude valkuil, maar verder gaat het gelukkig heel goed. Het was inderdaad een “blessing in disguise”.

“You can’t

pour from

an empty cup”

Het heeft er ook voor gezorgd dat ik er mijn missie van heb gemaakt om er te zijn voor ondernemende moeders of ‘moederende’ ondernemers, die gewend zijn zichzelf steeds weg te cijferen of anderen altijd belangrijker vinden. Ik leer ze hoe ze de balans kunnen houden in hun drukke bestaan. Dat wat ik gemist heb, wat ik zo nodig had wil ik bieden aan die vrouwen die nu in dezelfde schoenen staan als ik toen. Hoe ze goed voor zichzelf kunnen zorgen, no matter what! Hoe ze de balans en veerkracht kunnen vinden. “You can’t pour from an empty cup”. ‘Selfcare and selflove’ is niet egoïstisch, maar juist in ieders belang! Zie het als onderhoud, onderhoud voor lichaam en geest, zodat jij kunt (blijven) doen waar jij gelukkig van wordt, voor jouw gezin of business en het beste uit jezelf kunt halen.


Wil jij weten wat ik voor je kan betekenen of eens met me sparren over iets waar je vastloopt? Neem gerust contact op. Ik hoor je graag!

Liefs,

Eva

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top